پیامبر(ص) را بیشتر بشناسیم؟

خصوصیات جسمانی

در حدیث معتبر از حضرت امام حسن و امام حسین(علیه اسلام) منقول است:

حضرت رسالت پناه(صلی الله علیه و آله و سلم) در دیده ها با عظمت می نمود و در دل مردم،

عزیز و با احترام بود. رویش از نور می درخشید؛ مانند ماه شب چهارده. از باند قدها اندکی بلندتر

می نمود؛ اما بسیار بلند نبود.

سر مبارکش بزرگ بود و مویش نه بسیار پیچیده و نه بسیار صاف بود. موی سرش اکثر اوقات از

نرمه ی گوش نمی گذشت و اگر بلندتر می شد، میانش را می شکافت و بر دو طرف سر می افکند.

رویش سفید نورانی بود و گشاده پیشانی بود ، و ابرویش باریک و قوس دار و کشیده بود و پیوسته

نبود- بعضی روایت کرده اند که: پیوسته بود- .

رگی در میان پیشانیش بود که در هنگام غضب پر می شد و بر می آمد.

بینی آن حضرت کشیده و باریک بود و میانش اندکی برآمدگی داشت و نوری از آن می تافت.

ریش مبارکش انبوه بود و لپهایش هموار بود و برآمده نبود.

 

خصوصیات اخلاقی

او ظاهر کننده ی حق بود، تکرار در کلامش نبود.

اخلاق او نرم بود و درشتی و تندی در اخلاق کریمش نبود.

او کسی را حقیر نمی شمرد و اندک نعمتی را عظیم می دانست، و هیچ نعمتی را مذمت نمی فرمود؛

اما خوردنی و آشامیدنی را مدح هم نمی خورد.

از برای فوت امور دنیا به غضب نمی آمد، و چون حقی به او می رسید که ضایع می شد، چنان در

خشم می آمد از برای خدا که کسی او را نمی شناخت، و هیچ کسی در برابر غضب او نمی ایستاد تا

آنکه انتقام از برای حق می کشید و حق را جاری می گردانید.

چون اشاره می نمود، به دست اشاره می فرمود؛ نه به چشم و ابرو ، و در مقام تعجب دستهای مبارک

را پشت و رو می گردانید و حرکت می داد و گاه دست راست را به دست چپ می زد.

چون به خشم می آمد از برای خدا، بسیار خشمگین می شد، و چون شاد می شد، دیده بر هم

می گذاشت و بسیار اظهار شادی نمی کرد. خندیدن آن حضرت، اکثراً تبسم بود و کم بود که صدای

خنده آن حضرت ظاهر شود، و گاه دندانهای نورانیش مانند دانه های تگرگ ظاهر می شد در

خندیدن.

چون به خانه می رفت، اوقات شریف خود را سه قسمت می کرد:جزیی برای عبادت حق تعالی؛ جزیی

جزیی برای زنان و اهل خود؛ و جزیی برای خود.

جزیی را که برای خود گذاشته بود، بر مردم قسمت می نمود و هیچ از ایشان ذخیره نمی فرمود و اول

صرف خواص می کرد و بعد از آن مشغول عوام می گردید، و هر کس را به قدر علم و فضیلت در دین

زیادتی می داد و در خور احتیاج ، متوجه ی ایشان می شد،آنچه به کار ایشان می آمد وموجب صلاح

امت بود برای ایشان بیان می کرد و مکرر می فرمود:

حاضران، آنچه را از من می شنوند، به غایبان برسانند.

استفاده شده از کتاب تاریخ پیامبران حضرت محمد(ص) مؤلف علامه مجلسی(ره)

منبع: جلسات قرآنی مسجد حضرت زینب(س)

هیچ نظری تا کنون برای این مطلب ارسال نشده است.
ارسال نظر برای این مطلب غیر فعال شده است!